فیبرهای تک حالته و چند حالته دو نوع فیبر نوری هستند که در مخابرات و شبکه برای انتقال داده در فواصل طولانی استفاده می‌شوند. تفاوت اصلی بین آنها در اندازه هسته است که قسمت مرکزی فیبر است که نور از طریق آن حرکت می‌کند. در اینجا مقایسه‌ای از قابلیت‌های فاصله‌ای فیبرهای تک حالته و چند حالته ارائه شده است:

دیتفاوت بین فیبر تک حالته و چند حالته:

فیبر تک حالته:

فیبر تک حالته قطر هسته بسیار کمتری دارد، معمولاً حدود 9 میکرون.

این اجازه می‌دهد فقط یک حالت نور منتشر شود، که منجر به پراکندگی و تضعیف کمتر می‌شود.

به دلیل هسته کوچکتر و حالت انتشار تکی، فیبر تک حالته می‌تواند داده‌ها را در فواصل بسیار طولانی‌تری بدون از دست دادن کیفیت سیگنال منتقل کند.

فیبر تک حالته می‌تواند داده‌ها را در فواصلی از چند کیلومتر تا صدها کیلومتر بدون نیاز به بازسازی یا تقویت سیگنال منتقل کند.

معمولاً در ارتباطات از راه دور، شبکه‌های ستون فقرات و برنامه‌های انتقال داده با سرعت بالا استفاده می‌شود.

فیبر چند حالته:

فیبر چند حالته قطر هسته بزرگتری دارد، معمولاً بین 50 تا 62.5 میکرون.

این فیبر اجازه می‌دهد تا چندین حالت نور منتشر شود که منجر به پراکندگی و تضعیف بیشتر در مقایسه با فیبر تک حالته می‌شود.

قطر هسته بزرگتر، فیبر چند حالته را به دلیل پراکندگی مودال، که در آن حالت‌های مختلف نور در زمان‌های مختلف به گیرنده می‌رسند و باعث تخریب سیگنال می‌شوند، برای انتقال در مسافت‌های طولانی مناسب‌تر نمی‌کند.

فیبر چند حالته معمولاً برای کاربردهای مسافت کوتاه‌تر، مانند داخل ساختمان‌ها، دانشگاه‌ها یا مراکز داده استفاده می‌شود.

فواصل برای انتقال فیبر چند حالته، بسته به نوع خاص فیبر و سرعت انتقال داده، به چند صد متر تا چند کیلومتر محدود می‌شود.

به طور خلاصه، فیبر تک حالته به دلیل اندازه هسته کوچکتر و توانایی انتشار تنها یک حالت نور، مسافت‌های انتقال بسیار طولانی‌تری را در مقایسه با فیبر چند حالته ارائه می‌دهد. فیبر تک حالته برای کاربردهای مسافت طولانی ترجیح داده می‌شود، در حالی که فیبر چند حالته برای اتصالات مسافت کوتاه‌تر در داخل ساختمان‌ها یا دانشگاه‌ها مناسب‌تر است.