ADSS (خودنگهدار تمام دی‌الکتریک) و OPGW (سیم زمین نوری) دو نوع کابل فیبر نوری هستند که در خطوط انتقال هوایی استفاده می‌شوند و هر کدام ویژگی‌ها و مزایای خاص خود را دارند:

ADSS (خودایستای تمام دی‌الکتریک):

کابل‌های ADSS به گونه‌ای طراحی شده‌اند که بدون نیاز به سازه‌های نگهدارنده اضافی (مانند سیم‌های رابط یا اعضای فلزی مقاوم) روی خطوط انتقال هوایی موجود نصب شوند.

آنها کاملاً از مواد دی‌الکتریک، معمولاً فایبرگلاس یا نخ‌های آرامید، ساخته شده‌اند که هم عایق الکتریکی و هم استحکام مکانیکی را فراهم می‌کنند.

کابل‌های ADSS سبک، نصب آسان و مقاوم در برابر تداخل الکتریکی هستند که آنها را برای نصب در فواصل طولانی و مناطقی که مستعد تداخل الکترومغناطیسی بالا هستند، مناسب می‌کند.

آنها معمولاً در مناطقی با میزان بارگذاری یخ متوسط ​​تا زیاد استفاده می‌شوند، زیرا دارای ویژگی‌های افتادگی کم هستند و می‌توانند در برابر شرایط سخت محیطی مقاومت کنند.

OPGW (سیم اتصال زمین نوری):

کابل‌های OPGW با فیبرهای نوری تعبیه شده در هسته یک سیم زمین معمولی که در خطوط انتقال هوایی استفاده می‌شود، ساخته می‌شوند.

عضو فلزی OPGW هم رسانایی الکتریکی و هم پشتیبانی مکانیکی را برای کابل فراهم می‌کند، در حالی که فیبرهای نوری داخل هسته سیگنال‌های داده را منتقل می‌کنند.

کابل‌های OPGW ترکیبی از قابلیت‌های اتصال به زمین الکتریکی و انتقال داده را ارائه می‌دهند و آنها را برای کاربردهایی که در آنها هر دو عملکرد مورد نیاز است، مانند شبکه‌های ارتباطی برق، مناسب می‌کنند.

آنها ظرفیت پهنای باند بالایی را ارائه می‌دهند و اغلب در پروژه‌های زیرساختی حیاتی که در آنها ارتباط قابل اعتماد ضروری است، مانند سیستم‌های شبکه هوشمند و خطوط انتقال ولتاژ بالا، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

به طور خلاصه، کابل‌های ADSS، کابل‌های فیبر نوری دی‌الکتریک و خودنگهدار هستند که برای نصب روی خطوط انتقال هوایی موجود مناسب می‌باشند، در حالی که کابل‌های OPGW فیبرهای نوری را در هسته سیم‌های زمین معمولی ادغام می‌کنند و هم قابلیت اتصال به زمین الکتریکی و هم قابلیت انتقال داده را فراهم می‌کنند. انتخاب بین ADSS و OPGW به عواملی مانند الزامات نصب، شرایط محیطی و نیازهای خاص کاربرد بستگی دارد.