قدرت مشترک کابل فیبر نوری هوایی شامل شدن کابل ADSS و OPGW. امروز در مورد تفاوت بین آنها صحبت خواهیم کرد: ADSS در مقابل OPGW.

OPGW مخفف سیم اتصال به زمین نوری است که در خطوط انتقال برق استفاده می‌شود. این کابلی است که دو منظوره عمل می‌کند، مثلاً هم فیبر نوری را برای ارتباطات حمل می‌کند و هم به عنوان سیم اتصال به زمین عمل می‌کند. این منطقی است زیرا خطوط برق برای محافظت در برابر رعد و برق و موارد مشابه به اتصال به زمین نیاز دارند. بنابراین OPGW احتمالاً عملکرد اتصال به زمین را با قابلیت انتقال داده ترکیب می‌کند.

ADSS مخفف دیگری است. ADSS مخفف All-Dielectric Self-Supporting (تمام دی‌الکتریک خودنگهدار) است. All-dielectric به این معنی است که هیچ قطعه فلزی ندارد، بنابراین نارسانا است. خودنگهدار به این معنی است که به سازه‌های نگهدارنده خارجی نیاز ندارد؛ می‌تواند وزن خود را تحمل کند. بنابراین کابل‌های ADSS احتمالاً برای ارتباطات نیز استفاده می‌شوند، اما جدا از خطوط برق نصب می‌شوند. شاید در مکان‌هایی استفاده شوند که نمی‌توانید آنها را به خطوط برق وصل کنید، مانند امتداد جاده‌ها یا تیرهای برق جداگانه.

حالا، برای اینکه تفاوت‌ها را بررسی کنیم. بیایید با ساختار شروع کنیم. OPGW فیبرهای نوری را درون یک پوشش محافظ دارد که توسط مواد رسانا مانند آلومینیوم یا فولاد احاطه شده است. این به آن اجازه می‌دهد تا به عنوان سیم اتصال زمین عمل کند. ADSS، که تماماً دی‌الکتریک است، فیبرهایی در یک ماده دی‌الکتریک خواهد داشت، شاید با نخ‌های آرامید برای استحکام، و هیچ قطعه فلزی ندارد. بنابراین از نظر ساختاری، OPGW دارای فلز است، ADSS ندارد.

نصب:
OPGW در بالای دکل‌های انتقال نیرو نصب می‌شود و جایگزین سیم استاتیک سنتی (سیم زمین) می‌شود. از آنجایی که بخشی از زیرساخت خطوط برق است، در محیط‌های ولتاژ بالا ادغام می‌شود. از سوی دیگر، ADSS به طور جداگانه نصب می‌شود. ممکن است روی دکل‌های تلفن، در امتداد سازه‌های موجود باشد، اما نه روی خود خطوط برق. نیازی نیست که بخشی از سیستم برق باشد، بنابراین کار با آن در مناطق غیر ولتاژ بالا ایمن‌تر است.

کاربردها:
OPGW در خطوط انتقال ولتاژ بالا که هم به اتصال زمین و هم به ارتباط نیاز دارند، استفاده می‌شود. این بخشی از زیرساخت شبکه برق است. ADSS در خطوط توزیع، شاید سناریوهای ولتاژ پایین‌تر، یا جایی که نمی‌توانید روی خطوط برق نصب کنید، استفاده می‌شود. این برای شبکه‌های ارتباطی مستقل است، شاید در مناطق شهری یا در امتداد جاده‌هایی که از تیرهای جداگانه استفاده می‌شود.

خواص الکتریکی:
OPGW رسانا است و بخشی از سیستم الکتریکی است، بنابراین باید ولتاژها و جریان‌های بالا، از جمله جریان‌های خطا را تحمل کند. ADSS نارسانا است، بنابراین در برابر تداخل الکتریکی مصون است و خطر هدایت الکتریسیته را ایجاد نمی‌کند. این امر آن را در محیط‌های خاص ایمن‌تر می‌کند.

استحکام مکانیکی:
هر دو باید قوی باشند. OPGW دارای لایه‌های فلزی است که استحکام و محافظت را فراهم می‌کند. ADSS برای استحکام کششی به مواد دی‌الکتریک و شاید کولار متکی است. از آنجایی که ADSS خوداتکا است، باید طوری طراحی شود که وزن خود را بدون خم شدن، حتی در دهانه‌های طولانی، تحمل کند. OPGW، به عنوان بخشی از خط برق، به گونه‌ای طراحی شده است که در برابر همان فشارهای محیطی مانند هادی‌های برق، مانند باد، یخ و تغییرات دما، مقاومت کند.

عوامل محیطی:
OPGW در همان محیط‌های خشن مانند خطوط برق نصب می‌شود، بنابراین طوری ساخته شده است که در برابر رعد و برق، ولتاژهای بالا و فشار مکانیکی مقاوم باشد. ADSS ممکن است در محیط‌های با شرایط نامساعد جوی استفاده شود، اما همچنان باید در برابر آب و هوا مقاوم باشد. از آنجایی که کاملاً دی‌الکتریک است، لازم نیست نگران خوردگی گالوانیکی یا رعد و برق رسانا باشد، اما باید در برابر اشعه ماوراء بنفش و آسیب فیزیکی مقاوم باشد.

هزینه و نگهداری:
OPGW ممکن است هنگام ساخت خطوط برق جدید یا ارتقاء خطوط برق موجود مقرون به صرفه‌تر باشد زیرا دو منظوره است. با این حال، نصب آن ممکن است به تخصص خطوط برق و زمان از کارافتادگی نیاز داشته باشد. ADSS می‌تواند در شرایطی که نیازی به تغییر زیرساخت‌های برق موجود ندارید، ارزان‌تر باشد، فقط کافی است کابل‌های جدید را روی تیرهای جداگانه اضافه کنید. نگهداری OPGW شامل سروکار داشتن با شبکه برق است که می‌تواند پیچیده باشد، در حالی که ADSS ممکن است ساده‌تر باشد زیرا جداگانه است.

ملاحظات دیگر:
اگر ADSS در نزدیکی خطوط ولتاژ بالا نصب شود، ممکن است با مشکل قوس الکتریکی باند خشک مواجه شود، زیرا اگرچه نارسانا است، اما ولتاژهای القایی می‌توانند مشکلاتی ایجاد کنند. OPGW در حال حاضر بخشی از سیستم الکتریکی است، بنابراین برای مدیریت این مشکلات طراحی شده است. طول دهانه‌ها نیز می‌تواند متفاوت باشد. OPGW در دهانه‌های طولانی معمول دکل‌های ولتاژ بالا استفاده می‌شود، در حالی که ADSS ممکن است بر اساس طراحی خود، قابلیت‌های دهانه متفاوتی داشته باشد.

صبر کنید، باید بررسی کنم که آیا ADSS واقعاً در خطوط توزیع استفاده می‌شود یا خیر. فکر می‌کنم خطوط توزیع ولتاژ پایین‌تری دارند، مانند خطوطی که برق را به خانه‌ها می‌آورند، بنابراین شاید ADSS در آنجا استفاده می‌شود زیرا محیط کم‌فشارتری دارد. OPGW قطعاً برای انتقال ولتاژ بالا است.

همچنین، ایزولاسیون ولتاژ: ADSS جریان برق را هدایت نمی‌کند، بنابراین می‌توان آن را بدون خطر در نزدیکی خطوط برق نصب کرد، اما OPGW بخشی از سیستم اتصال به زمین خطوط برق است. بنابراین ADSS برای جلوگیری از تداخل الکترومغناطیسی بهتر است.

از نظر زمان نصب، OPGW ممکن است نیاز به قطع برق خط برق یا کار روی آن توسط تیم‌های متخصص داشته باشد، در حالی که ADSS می‌تواند توسط تیم‌های مخابراتی و بدون دست زدن به زیرساخت برق نصب شود.

بنابراین، با کنار هم قرار دادن همه این موارد، تفاوت‌های اصلی در ساختار آنها (فلزی در مقابل غیرفلزی)، محل نصب (یکپارچه با خطوط برق در مقابل جداگانه)، خواص الکتریکی (رسانا در مقابل غیررسانا) و محیط‌های کاربرد (انتقال ولتاژ بالا در مقابل ولتاژ پایین‌تر یا شبکه‌های ارتباطی جداگانه) است.

کابل‌های OPGW (سیم زمین نوری) در مقابل کابل‌های ADSS (کابل‌های خودنگهدار تمام دی‌الکتریک): تفاوت‌های کلیدی

1. ساختار و ترکیب:

   • جنگ جهانی اول:فیبرهای نوری را با مواد رسانا (آلومینیوم، فولاد) در یک ساختار لایه‌ای ترکیب می‌کند. به عنوان سیم اتصال به زمین و کابل ارتباطی عمل می‌کند.

   •         ADSS:کاملاً غیرفلزی (دی‌الکتریک)، با استفاده از موادی مانند نخ آرامید برای استحکام. بدون عناصر رسانا، فقط برای ارتباطات طراحی شده است.

2. محیط نصب:

   •         جنگ جهانی اول:روی دکل‌های انتقال برق ولتاژ بالا نصب می‌شود و جایگزین سیم‌های استاتیک سنتی می‌شود. در زیرساخت شبکه برق ادغام می‌شود.

   •         ADSS:قابل نصب بر روی سازه‌های جداگانه (مثلاً تیرهای تلفن، خطوط توزیع) بدون نیاز به اتصال به خط برق. مناسب برای مناطق شهری یا مسیرهای دور از خطوط ولتاژ بالا.

3. خواص الکتریکی:

   •         جنگ جهانی اول:رسانا، طراحی شده برای مقابله با صاعقه، جریان‌های خطا و ولتاژهای بالا. بخشی از سیستم اتصال زمین الکتریکی.

   •         ADSS:نارسانا، مقاوم در برابر تداخل الکترومغناطیسی. در نزدیکی خطوط برق ایمن است اما باید از قوس الکتریکی باند خشک در مجاورت ولتاژ بالا اجتناب شود.

4. کاربردها:

   •         جنگ جهانی اول:ایده‌آل برای خطوط انتقال ولتاژ بالای جدید/ارتقا یافته که نیاز به عملکرد دوگانه اتصال زمین و داده دارند.

   •         ADSS:در شبکه‌های توزیع ولتاژ پایین، شبکه‌های مخابراتی مستقل یا جاهایی که اتصال خطوط برق عملی نیست، استفاده می‌شود.

5. ملاحظات مکانیکی و محیطی:

   •         جنگ جهانی اول:ساخته شده برای تحمل فشارهای شدید محیطی (یخ، باد، رعد و برق) که از ویژگی‌های خطوط انتقال است.

   •         ADSS:متکی بر استحکام دی‌الکتریک و پوشش‌های مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش. در طول دهانه‌های طولانی خودنگهدار است اما برای محیط‌های الکتریکی خشن مناسب نیست.

6. هزینه و نگهداری:

   •         جنگ جهانی اول:مقرون به صرفه در صورت همراه شدن با پروژه‌های زیرساخت برق. نیاز به نصب تخصصی و زمان قطعی شبکه دارد.

   •         ADSS:هزینه نصب کمتر در تنظیمات جداگانه. نگهداری ساده‌تر به دلیل ایزوله بودن از سیستم‌های برق.

7. طول و ایمنی:

   •         جنگ جهانی اول:با دهانه‌های طولانی دکل‌های انتقال برق هماهنگ می‌شود. ادغام ایمن در سیستم‌های الکتریکی.

   •         ADSS:طول دهانه انعطاف‌پذیر؛ از خطرات الکتریکی جلوگیری می‌کند اما نیاز به قرارگیری دقیق در نزدیکی مناطق ولتاژ بالا دارد.

خلاصه:OPGW ارتباطات و اتصال به زمین را در شبکه‌های ولتاژ بالا ادغام می‌کند، در حالی که ADSS یک راه‌حل غیر رسانا و مستقل برای مخابرات، اغلب در محیط‌های کم‌فشارتر، ارائه می‌دهد. انتخاب بستگی به الزامات الکتریکی، زمینه نصب و نیازهای زیرساختی دارد.