کابل ADSS در فاصله 10 تا 20 فوت (3 تا 6 متر) زیر هادی‌های فاز نصب می‌شود. مجموعه‌های میله زرهی متصل به زمین، کابل فیبر نوری را در هر سازه نگهدارنده پشتیبانی می‌کنند. شرکت‌های برق، خرابی ADSS نصب شده روی خطوط ولتاژ بالای خود را گزارش کرده‌اند. میدان الکتریکی بالا در خطوط انتقال، تخلیه کرونای مداوم را در انتهای میله‌های زرهی نگهدارنده ایجاد می‌کند. این تخلیه منجر به فرسودگی کابل می‌شود. در محیط‌های آلوده، قوس الکتریکی باند خشک باعث فرسودگی کابل می‌شود، زمانی که مه یا شبنم گاهی اوقات کابل را خیس می‌کند. طول عمر ADSS در خطوط برق به عوامل زیر بستگی دارد:

برق

اثر کرونا

قوس الکتریکی خشک

اثر پتانسیل فضایی

مکانیکی

طول دهانه و افتادگی

تنش روی کابل‌ها

محیط زیست

سرعت باد و ارتعاش بادی

ترکیب غلاف برای مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش (اشعه ماوراء بنفش خورشید)

آلودگی و دما

تمام کابل‌های فیبر نوری خودنگهدار دی‌الکتریک (ADSS) در میدان‌های الکتریکی بالا قرار دارند. غلاف آنها می‌تواند در معرض قوس الکتریکی باند خشک و کرونا قرار گیرد، به خصوص در مناطق بسیار آلوده با بارندگی کم که در آنها به طور منظم بارش با رسانایی بالا روی کابل وجود دارد و به ندرت توسط آب باران طبیعی تمیز می‌شود.

کرونا یا قوس الکتریکی باند خشک، غلاف کابل را سوراخ می‌کند و باعث نفوذ آب می‌شود که منجر به تخریب نخ آرامید و در معرض قرار گرفتن لوله‌های PBT که حاوی فیبرهای نوری هستند، می‌شود. در موارد شدیدتر، کاهش شدید مقاومت مکانیکی حتی می‌تواند منجر به افتادن کابل شود.

اثر کرونا

تخلیه کرونا در مکان‌هایی با میدان‌های الکتریکی محلی بالا ناشی از لبه‌های تیز، به عنوان مثال، در نوک مجموعه‌های میله زرهی هادی‌های خطوط انتقال، انتظار می‌رود. مجموعه‌های میله زرهی به سازه‌های خط انتقال متصل می‌شوند، کابل‌ها را پشتیبانی می‌کنند، مقاومت مکانیکی را فراهم می‌کنند و از خم شدن آنها جلوگیری می‌کنند و همچنین کابل‌ها را به زمین متصل می‌کنند. بسته به محل قرارگیری کابل نسبت به هادی‌های ولتاژ بالا، ولتاژ هادی و آلودگی روی سطح کابل می‌تواند جریان را در امتداد کابل القا کند. این امر باعث ایجاد کرونا، میکرو جرقه و قوس الکتریکی باند خشک، به ویژه در نزدیکی برج که میدان الکتریکی بیشترین مقدار را دارد، می‌شود. فرآیندهای تخلیه جزئی محلی شامل انتشار اشعه ماوراء بنفش و ایجاد ازن و سایر اسیدها، واکنش‌گرهایی که هادی‌های گالوانیزه و غلاف ADSS را فرسایش می‌دهند، می‌شود.

قوس الکتریکی باند خشک

اگرچه کابل‌های ADSS از نظر الکتریکی نارسانا هستند، آلودگی‌هایی که روی غلاف بیرونی آنها جمع می‌شوند می‌توانند آنها را رسانا کنند. وقتی لایه آلودگی به طور ناهموار خیس می‌شود، نیمه رسانا می‌شود. بیشتر موارد خرابی ADSS در مناطق بسیار آلوده یا در مناطق ساحلی رخ داده است. باد دریا قطرات آب شور را روی سطح کابل فیبر نوری می‌راند و کابل را با یک لایه نازک نمک می‌پوشاند. مه یا شبنم لایه آلودگی را خیس می‌کند و یک لایه رسانا روی سطح کابل تشکیل می‌دهد. کوپلینگ خازنی بین هادی‌های فاز و کابل فیبر نوری جریان را در امتداد لایه آلودگی مرطوب القا می‌کند. این جریان لایه را خشک می‌کند و نوارهای خشک کوچکی تشکیل می‌دهد. نوار خشک جریان را قطع می‌کند و ولتاژ بالایی را در سراسر نوار ایجاد می‌کند. این ولتاژ باعث ایجاد قوس می‌شود. اثر گرمایشی قوس، طول نوار خشک را افزایش می‌دهد که قوس را متوقف می‌کند. با این حال، میعان و آب شور ناشی از باد از دریا، کابل را خیس کرده و قوس را دوباره شروع می‌کند. قوس نوار خشک یک پدیده دوره‌ای است که زمانی رخ می‌دهد که کابل همزمان خیس و آلوده باشد.

هرچه آلودگی و رطوبت بیشتر باشد، جریان القایی نیز بیشتر می‌شود، بنابراین در مناطق نیمه‌گرمسیری، قوس الکتریکی باند خشک و همچنین کرونا به دلیل شرایط خاص آب و هوایی بسیار مضر هستند: یک دوره خشکی هشت تا نه ماهه و به دنبال آن یک دوره بارانی کوتاه‌تر در زمستان. لایه آلودگی سطح کابل پس از دوره خشکی سخت و چسبنده است و به ویژه در مناطقی که نزدیک گیره‌ها هستند ضخیم‌تر است و باعث ایجاد مشکل جدی کرونا می‌شود.

شرکت‌های برق باید به دنبال روش‌های آزمایشی برای ارزیابی کابل‌های فیبر نوری ADSS نصب شده روی خطوط برق هوایی باشند. سازمان‌هایی مانند IEEE، WAPA، EPRI، BPA، دانشگاه ایالتی واشنگتن و دیگران همچنان در حال مطالعه این موضوع هستند.