Charles Kao, który odkrył niektóre właściwości fizyczne szkła w latach 60. XX wieku, położył podwaliny pod szybką transmisję danych w erze informacji i jest znany jako „ojciec komunikacji światłowodowej”. Przed pionierską pracą dr. Kao powszechnie uważano, że włókna szklane nie nadają się jako przewodniki informacji ze względu na nadmierne straty sygnału spowodowane rozpraszaniem światła. Dr Kao zdał sobie sprawę, że poprzez staranne oczyszczenie szkła możliwe jest stworzenie wiązek cienkich włókien, które mogłyby przesyłać duże ilości informacji na duże odległości przy minimalnym tłumieniu sygnału i mogłyby zastąpić przewody miedziane w komunikacji. W 2009 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki wraz z kanadyjskim fizykiem Willardem S. Boyle'em (1924-2011) i amerykańskim naukowcem George'em E. Smithem (1930-). Razem wynaleźli urządzenie ze sprzężeniem ładunkowym do konwersji informacji optycznej na sygnały elektryczne. Światłowody i urządzenia ze sprzężeniem ładunkowym umożliwiają szerokopasmową komunikację, od której zależy współczesna informatyka medyczna i publikacja elektroniczna, podobnie jak specjalistyczne urządzenia obrazowe stosowane w urządzeniach okulistycznych i mikroskopach.

Charles Kao urodził się 4 listopada 1933 roku w Szanghaju w Chinach. Jego ojciec, prawnik, uzyskał tytuł doktora prawa na Uniwersytecie Michigan w 1925 roku, a później został profesorem Uniwersytetu Soochow w Szanghaju. Jako dziecko dr Kao studiował klasyczną literaturę chińską w domu pod okiem nauczyciela, a także uczył się języka angielskiego i francuskiego w międzynarodowej szkole w Szanghaju.

W 1948 roku dr Kao przeprowadził się z rodziną do Hongkongu. W 1952 roku ukończył szkołę średnią w St. Joseph's College. Następnie wyjechał do Anglii, aby ukończyć studia licencjackie z elektrotechniki na Woolwich Polytechnic (obecnie University of Greenwich). W 1965 roku dr Kao uzyskał doktorat z elektrotechniki na Uniwersytecie Londyńskim i pracował jako inżynier w Standard Telephone and Cable Research Center w Harlow w Anglii.

W 1970 roku dołączył do Chińskiego Uniwersytetu w Hongkongu, gdzie utworzył Wydział Inżynierii Elektrycznej. W 1974 roku przeniósł się do Roanoke w stanie Wirginia w USA, gdzie pracował w ITT Corporation (spółce macierzystej Standard telephone and cable) jako główny naukowiec, a później jako dyrektor ds. inżynierii. W tym okresie zgłoszono wiele kluczowych patentów związanych z światłowodami. W 1982 roku został mianowany pierwszym naukowcem wykonawczym ITT i przeniósł się do Connecticut, gdzie pełnił również funkcję adiunkta na Uniwersytecie Yale. W 1987 roku dr Kao powrócił na Chiński Uniwersytet w Hongkongu jako wiceprezes. Przeszedł na emeryturę w 1996 roku i od tego czasu piastował stanowiska profesorów wizytujących oraz różne stanowiska honorowe.

W 2004 roku u dr. Kao zdiagnozowano chorobę Alzheimera. Wraz z żoną May-wan, byłą programistką języka Fortran, którą poznał podczas studiów w Londynie w latach 50., przeprowadzili się do Kalifornii, aby być bliżej swoich dzieci. Po otrzymaniu przez dr. Kao Nagrody Nobla, jego żona powiedziała w wywiadzie, że nagroda zostanie przeznaczona na pokrycie kosztów leczenia dr. Kao, prawdopodobnie po raz pierwszy Nagroda Nobla została wykorzystana w tym celu.

W 2010 roku wydano znaczek pocztowy Hongkongu upamiętniający dr. Kao. Oprócz Nagrody Nobla, dr Kao otrzymał wiele wyróżnień, w tym Medal Faradaya w 1989 roku, Medal Alexandra Grahama w 1985 roku, Medal Marconiego w 1985 roku oraz liczne tytuły honorowe od uniwersytetów i szkół wyższych na całym świecie.