Charles Kao, wat sommige van die fisiese eienskappe van glas in die 1960's ontdek het, het die grondslag gelê vir hoëspoed-datakommunikasie in die inligtingsera en staan ​​bekend as die "vader van optiese veselkommunikasie". Voor dr. Kao se baanbrekerswerk is daar wyd geglo dat glasvesels ongeskik was as geleiers van inligting as gevolg van die oormatige seinverlies wat deur ligverstrooiing veroorsaak word. Dr. Kao het besef dat deur die glas versigtig te suiwer, dit moontlik was om bondels fyn vesels te skep wat groot hoeveelhede inligting oor lang afstande met minimale seinverswakking kon oordra en koperdrade vir kommunikasie kon vervang. Hy het die 2009 Nobelprys vir Fisika gedeel met die Kanadese fisikus Willard S. Boyle (1924-2011) en die Amerikaanse wetenskaplike George E. Smith (1930-). Saam het hulle 'n ladinggekoppelde toestel uitgevind om optiese inligting in elektriese seine om te skakel. Optiese vesels en ladinggekoppelde toestelle maak die breëbandkommunikasie moontlik waarop hedendaagse mediese informatika en elektroniese publikasies afhanklik is, asook spesifieke beeldvormingstoestelle in oftalmiese toestelle en mikroskope.

Charles Kao is op 4 November 1933 in Sjanghai, China, gebore. Sy pa, 'n prokureur, het sy juris Doctor in 1925 aan die Universiteit van Michigan verwerf en later 'n professor aan die Soochow Universiteit in Sjanghai geword. As kind het dr. Kao klassieke Chinese letterkunde tuis met 'n tutor bestudeer en Engels en Frans aan 'n internasionale skool in Sjanghai gestudeer.

In 1948 het dr. Kao sy gesin na Hong Kong verhuis. In 1952 het dr. Kao hoërskool aan St. Joseph's College voltooi. Hy het toe na Engeland gegaan om sy voorgraadse studies in elektriese ingenieurswese aan Woolwich Polytechnic (nou die Universiteit van Greenwich) te voltooi. In 1965 het dr. Kao 'n doktorsgraad in elektriese ingenieurswese van die Universiteit van Londen ontvang en as ingenieur by die Standard Telephone and Cable Research Center in Harlow, Engeland, gewerk.

In 1970 het hy by die Chinese Universiteit van Hong Kong aangesluit om die Departement Elektriese Ingenieurswese te stig. In 1974 het hy na Roanoke, Virginia, VSA, verhuis om vir ITT Corporation (moedermaatskappy van Standard telefoon en kabel) te werk as hoofwetenskaplike en later as direkteur van ingenieurswese. Gedurende hierdie tydperk is baie belangrike patente met betrekking tot veseloptika ingedien. In 1982 is hy as ITT se eerste uitvoerende wetenskaplike aangewys en na Connecticut verhuis, waar hy ook as 'n adjunkprofessor aan die Yale Universiteit gedien het. In 1987 het dr. Kao as visepresident na die Chinese Universiteit van Hong Kong teruggekeer. Hy het in 1996 afgetree en het sedertdien besoekende professorate en verskeie ereposisies beklee.

In 2004 is dr. Kao met Alzheimer se siekte gediagnoseer, en hy en sy vrou, may-wan, 'n voormalige Fortran-programmeerder wat hy ontmoet het terwyl hy in die 1950's in Londen gestudeer het, het uiteindelik na Kalifornië verhuis om nader aan hul kinders te wees. Nadat dr. Kao die Nobelprys ontvang het, het sy vrou in 'n onderhoud gesê dat die prys gebruik sou word om dr. Kao se mediese uitgawes te betaal, moontlik die eerste keer dat 'n Nobelprys vir so 'n doel gebruik is.

'n Hongkongseël ter nagedagtenis aan dr. Kao is in 2010 uitgereik. Benewens die Nobelprys het dr. Kao talle toekennings ontvang, insluitend die Faraday-medalje in 1989, die Alexander Graham-medalje in 1985, die Marconi-medalje in 1985, en talle eregrade van universiteite en kolleges regoor die wêreld.