Charles Kao, die in de jaren zestig enkele fysische eigenschappen van glas ontdekte, legde de basis voor snelle datacommunicatie in het informatietijdperk en staat bekend als de "vader van de optische vezelcommunicatie". Vóór het baanbrekende werk van Dr. Kao werd algemeen aangenomen dat glasvezels ongeschikt waren als geleider van informatie vanwege het buitensporige signaalverlies door lichtverstrooiing. Dr. Kao realiseerde zich dat het door het glas zorgvuldig te zuiveren mogelijk was om bundels fijne vezels te creëren die grote hoeveelheden informatie over lange afstanden konden verzenden met minimale signaalverzwakking en die koperdraden voor communicatie konden vervangen. Hij deelde de Nobelprijs voor de Natuurkunde van 2009 met de Canadese natuurkundige Willard S. Boyle (1924-2011) en de Amerikaanse wetenschapper George E. Smith (1930-). Samen vonden ze een CCD (charge-coupled device) uit voor het omzetten van optische informatie in elektrische signalen. Glasvezels en CCD-chips maken de breedbandcommunicatie mogelijk waarop de hedendaagse medische informatica en elektronische publicaties gebaseerd zijn, evenals specifieke beeldvormingsapparaten in oogheelkundige instrumenten en microscopen.

Charles Kao werd geboren op 4 november 1933 in Shanghai, China. Zijn vader, een advocaat, behaalde in 1925 zijn doctoraat in de rechten aan de Universiteit van Michigan en werd later hoogleraar aan de Soochow Universiteit in Shanghai. Als kind studeerde dr. Kao thuis klassieke Chinese literatuur met een privéleraar en volgde hij Engels en Frans aan een internationale school in Shanghai.

In 1948 verhuisde dr. Kao met zijn gezin naar Hongkong. In 1952 voltooide hij zijn middelbareschoolopleiding aan St. Joseph's College. Vervolgens vertrok hij naar Engeland om zijn bacheloropleiding elektrotechniek af te ronden aan Woolwich Polytechnic (nu de Universiteit van Greenwich). In 1965 promoveerde dr. Kao in de elektrotechniek aan de Universiteit van Londen en werkte hij als ingenieur bij het Standard Telephone and Cable Research Center in Harlow, Engeland.

In 1970 trad hij in dienst bij de Chinese Universiteit van Hong Kong om de afdeling Elektrotechniek op te richten. In 1974 verhuisde hij naar Roanoke, Virginia, VS, om voor ITT Corporation (moederbedrijf van Standard Telephone & Cable) te werken als hoofdwetenschapper en later als directeur engineering. Gedurende deze periode werden vele belangrijke patenten op het gebied van glasvezeltechnologie aangevraagd. In 1982 werd hij benoemd tot de eerste uitvoerend wetenschapper van ITT en verhuisde hij naar Connecticut, waar hij tevens als adjunct-hoogleraar aan de Yale University verbonden was. In 1987 keerde Dr. Kao terug naar de Chinese Universiteit van Hong Kong als vicepresident. Hij ging in 1996 met pensioen en bekleedde sindsdien gastprofessorschappen en diverse erefuncties.

In 2004 werd bij dr. Kao de ziekte van Alzheimer vastgesteld. Hij en zijn vrouw, May-Wan, een voormalig Fortran-programmeur die hij in de jaren vijftig tijdens zijn studie in Londen had ontmoet, verhuisden uiteindelijk naar Californië om dichter bij hun kinderen te zijn. Nadat dr. Kao de Nobelprijs had ontvangen, zei zijn vrouw in een interview dat het prijzengeld gebruikt zou worden om de medische kosten van dr. Kao te betalen. Dit was mogelijk de eerste keer dat een Nobelprijs voor een dergelijk doel werd gebruikt.

In 2010 werd een postzegel van Hongkong uitgegeven ter herdenking van Dr. Kao. Naast de Nobelprijs ontving Dr. Kao vele andere onderscheidingen, waaronder de Faraday-medaille in 1989, de Alexander Graham-medaille in 1985, de Marconi-medaille in 1985 en talloze eredoctoraten van universiteiten en hogescholen over de hele wereld.